"Αγώνες Πείνας … Κινηματογραφική και λογοτεχνική επιτυχία"

Οι «Αγώνες Πείνας» της Σούζαν Κόλινς είναι μία καθηλωτική τριλογία βιβλίων, η οποία έχει προσαρμοστεί και στον κινηματογράφο. Η τριλογία αποτελείται από τα εξής βιβλία και ταινίες αντίστοιχα: «ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΙΝΑΣ», «ΦΩΤΙΑ», «ΚΟΤΣΥΦΟΚΙΣΣΑ». Με την ανάρτηση αυτή, θα ήθελα να επιχειρήσω μία σύγκριση του πρώτου βιβλίου της σειράς με την ταινία και να εκφράσω μέσα από τη σύγκριση αυτή, τη γνώμη μου για τα δύο αυτά έργα.

Οι Αγώνες Πείνας είναι ένα ετήσιο γεγονός, που πραγματοποιεί η πρωτεύουσα μίας χώρας, του Πάνεμ, η Κάπιτολ. Κάθε χρόνο, δηλαδή, κάθε μία από τις 12 περιοχές του Πάνεμ επιλέγει τυχαία δύο φόρους, ένα κορίτσι και ένα αγόρι 12-16 ετών, για να αγωνιστεί για την επιβίωσή του ενάντια στους υπόλοιπους συμμετέχοντες.

Θα ήθελα να ξεκινήσω τη σύγκριση με τον τρόπο παρουσίασης των χαρακτήρων, σε κάθε περίπτωση. Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι ο Πίτα Μελάρκ (το αγόρι φόρος από την περιοχή 12) και η Κάτνις Έβερντιν (το κορίτσι από την περιοχή 12 που πήρε εθελοντικά τη θέση της δωδεκάχρονης αδερφής της στους Αγώνες), αλλά σημαντικό ρόλο παίζουν και όλοι οι συμμετέχοντες των αγώνων. Κατά την άποψή μου, στο βιβλίο, όλοι οι χαρακτήρες παρουσιάζονται πιο παραστατικά και ζωντανά. Ειδικότερα, δίνεται η ευκαιρία στον αναγνώστη να διαβάσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, γεγονός που τον μεταφέρει στον τόπο διεξαγωγής των Αγώνων. Επιπλέον, η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία πολλών αγωνιζόμενων και μας επιτρέπει έτσι να αντιληφθούμε τον τρόπο που ενεργούν, τα κίνητρά τους, αλλά και τον στόχο τους. Αυτό, δυστυχώς λείπει από την ταινία. Ωστόσο, σε αυτή χαρακτήρες όπως ο Σίνα (στυλίστας της Κάτνις) σκιαγραφούνται με τρόπο εκκεντρικό, μέσα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Ακόμη, στην κινηματογραφική προσαρμογή, μπορούμε να παρατηρήσουμε κάθε λεπτομέρεια στα κοστούμια των δύο ηρώων, καθώς και τα έντονα χρώματά τους που τα κάνουν ξεχωριστά.

Ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Αγώνων είναι η αλλαγή του χώρου διεξαγωγής τους. Η Αρένα των 74^ων αγώνων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως δάσος-ζούγκλα. Επιπλέον, καθοριστικό ρόλο στη συναρπαστική πλοκή της ιστορίας έχουν και τα μεταλλαγμένα όντα που έχει δημιουργήσει η Κάπιτολ, για να δυσκολεύουν όσο το δυνατόν περισσότερο τους παίκτες και να προσφέρουν έτσι θέαμα στους πολίτες της. Αυτά τα δύο στοιχεία παρουσιάζονται εξίσου παραστατικά και στα δύο έργα, αλλά με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Ειδικότερα, στο βιβλίο, η αρένα έχει περισσότερες λεπτομέρειες και μας δίνει μία πιο σαφή εικόνα της κατάστασης που επικρατεί εκεί, ενώ μας αφήνει παράλληλα να φανταστούμε μόνοι μας μεγάλο μέρος της. Η ίδια αρένα στην ταινία, παρουσιάζεται πιο μονότονη, με τόνους του γκρι να επικρατούν. Ως προς τα μεταλλαγμένα, θεωρώ πως ο σκηνοθέτης της ταινίας έκανε εκπληκτική δουλειά και έχει αποδώσει σε εξαιρετικό βαθμό την περιγραφή της Σούζαν Κόλινς.

Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να εκφράσω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου. Αν και πιστεύω πως και τα δύο έργα είναι απολύτως καθηλωτικά, θα συμφωνήσω με την αρχή που τις περισσότερες φορές ισχύει, ότι, δηλαδή, το βιβλίο υπερέχει της ταινίας. Το γεγονός ότι μας επιτρέπει να φανταστούμε τα πάντα με τον δικό μας τρόπο, το κάνει πιο ενδιαφέρον και διαδραστικό, κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε παρακολουθώντας την ταινία. Διαβάζοντάς το μεταφέρθηκα στην Κάπιτολ και έζησα στιγμές αγωνίες και ενθουσιασμού.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που διαθέσατε και περιμένω με ενδιαφέρον να διαβάσω τις παρατηρήσεις και τις επισημάνσεις σας.

Άρια Αθανασίου

 

Δημιουργική γραφή εμπνευσμένη από τους "Αγώνες Πείνας"

 Η Κάτνις γράφει της την ιστορία της πρώτης της νίκης στους 74ους Αγώνες Πείνας (είναι αρκετά μεγάλο, οπότε όποιος έχει όρεξη να το διαβάσει, όποιος δεν έχει ας το αφήσει):

Και έτσι απλά … ο Κέιτο είναι νεκρός. Από το δικό μου χέρι. Μια ακόμη ανθρώπινη ζωή τελείωσε εξαιτίας μου, κάτι που στο παρελθόν θα με φρίκαρε τελείως. Αλλά μένω απαθής στην θέα του νεκρού του σωματος, όπως απαθής ήμουν όταν τράβηξα το τόξο και άφησα το βέλος μου να διαπεράσει την σάρκα του. Δεν λυπάμαι καθόλου που τον σκότωσα. Και φευγαλαία τρομάζω με τον εαυτό μου. Έγινα μήπως το άψυχο και άσπλαχνο τέρας που ήθελε να δημιουργήσει η Κάπιτολ; Αλλά όχι. Έπρεπε να το κάνω. Υποσχέθηκα στην Πρίμ και στην μητέρα μου ότι θα νικήσω. Ορκίστηκα στην Ρου. Δεν θα τις απογοήτευα.

Και σίγουρα δεν θα άφηνα τον Πίτα να πεθάνει. Δεν έχω εξακριβώσει ακόμα τι νιώθω, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι νοιάζομαι για αυτόν. Προσπαθώ να μην το δείχνω, αλλά τις τελευταίες μέρες φάνηκε σε όλους. Δεν μπορώ λοιπόν να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου πλέον. Δεν ξέρω τι είναι ο Πίτα για εμένα. Ξέρω όμως πως θέλω να νικήσω τους απαίσιους Αγώνες Πείνας μαζί του, να γυρίσουμε θριαμβευτές στην Περιοχή 12 και να τους κάνουμε όλους περήφανους. Να δείξουμε πως ναι, οι "άτυχοι εραστές" από τα ανθρακωρυχεία και τον φούρνο νίκησαν την Κάπιτολ, επιβίωσαν στο παιχνίδι της. Οι άσημοι φόροι της 12...

Έλα όμως που κάτι δεν πάει καλά. Μετά τον πυροβολισμό και την ανακοίνωση του θανάτου του Κέιτο, κανένα χόβερκραφτ δεν μάζεψε το πτώμα του, καμία σάλπιγγα δεν ακούστηκε για να σημάνει την νίκη μας. Γιατί; Νικήσαμε τους Αγώνες σαν ζευγάρι όπως είπατε. Τι περιμένετε λοιπόν; Απλά κάντε το. Δεν είναι δύσκολο. Δεν μπορώ να μείνω άλλο σε αυτή την αρένα. Δεν θα το αντέξω για πολύ ακόμα. Ο Πίτα με κοιτάζει και αυτός προβληματισμένος. Τι να συμβαίνει άραγε; Απομακρυνόμαστε από το πτώμα, αλλά και πάλι τίποτα.

Και τότε ακούγεται η φωνή από τον ουρανό. Αυτή ήταν που μας αποτελείωσε. Μα φυσικά! Η Κάπιτολ ποτέ δεν θα επέτρεπε να υπάρξουν ΔΥΟ νικητές. Όλα ήταν σχεδιασμένα, σχεδιασμένα για να διεξαχθεί μπροστα στα μάτια όλης της Πάνεμ η μεγαλύτερη και η δυσκολότερη πάλη όλων των εποχών, Μάχη όχι σώμα με σώμα. Μάχη συναισθημάτων. Πάλη ανάμεσα στην αγάπη, στοργή, ή ό,τι άλλο ήταν αυτό που νιώθαμε ο Πίτα κι εγώ ό ένας για τον άλλο και στο ατομικό συμφέρον. Η Κάπιτολ ήθελε να μας δει να πονάμε, να διαλυόμαστε και να σπάμε σε χίλια κομμάτια, να ξεριζώνεται η καρδία μας, πριν ένας από εμάς γίνει το τέρας, ο εγωιστής που λαχταρούν όλοι να δουν και αφήσει τον άλλον να κείτεται νεκρός μπροστά στα πόδια του καθώς γεύεται την νίκη. Μα ούτε εγώ, ούτε ο Πίτα το θεωρούμε νίκη αυτό. Ίσα ίσα είναι μια μεγάλη ήττα. Όποιος μείνει ζωντανός και θα χάσει τον άλλο, αλλά και δεν θα καταφέρει να πετύχει τον αρχικό του σκοπό. Να δείξει στην Κάπιτολ ότι δεν της ανήκει, ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα πιόνι στους Αγώνες τους.

Δεν μπορώ με τίποτα να τον σκοτώσω και είμαι σίγουρη ότι στον Πίτα αυτή η σκέψη δεν θα έχει καν περάσει από το μυαλό του. Προσπαθεί να με πείσει, με ικετεύει να τον σημαδέψω με το βέλος μου και με το τόξο μου να τον σκοτώσω για να γυρίσω εγώ σώα πίσω στην οικεγένειά μου, αφού όπως λέει με χρειάζεται περισσότερο από ότι τον χρειαζεται αυτόν η δική του. Και τότε ήταν η πρώτη φορά που ο Πίτα μου λέει:"Σ' αγαπώ". Μου κόβονται τα πόδια, τώρα πραγματικά θα προτιμούσα να κρεμαστώ εγώ η ίδια με την θέληση μου, παρά να πάθει οτιδήποτε κακό. Μου τονίζει ότι δεν γίνεται να μείνουμε και οι δύο ζωντανοί, αφου θέλουν μόνο έναν νικητή.

Και τότε ήταν που το βρήκα. Ο μόνος τρόπος να σωθούμε από αυτή την κατάρα ,αλλά και ταυτόχρονα να εναντιωθούμε στην Κάπιτολ είναι να μην δώσουμε σε κανέναν αυτό που θέλει. Ήθελαν έναν νικητή εξ αρχής;. Ε, λοιπόν δεν θα τους δείναμε κανέναν. Έχω τα νυχτόμουρα στην τσέπη. Πλέον ξέρουμε και οι δύο τι πρέπει να κάνουμε. Δίνουμε ένα τελευταίο φιλί όλο υποσχέσεις και στιγμιαία νιώθουμε ότι έχουμε τα πάντα. Ό,τι ποθούσαμε από την ζωή ήταν εκεί, το δίναμε ο ένας στον άλλον. Σηκώνουμε το χέρι με τα μούρα ψηλά έτσι ώστε να το δουν όλοι και παίρνουμε μια βαθιά συγχρονισμένη ανάσα. Τα μούρα ακουμπόυν στα χείλη μας και έχουν το ακαταμάχητο και επικίνδυνο άγγιγμα του θανάτου. Ή τώρα ή ποτέ, σκεφτόμαστε. Ξαφνικά η φωνή από τον ουρανό, μιλώντας γρήγορα και ίσως φοβισμένα, ανακοινώνει τους νικητές των εβδομηκοστών τέταρτων Αγώνων Πείνας, την Κάτνις Έβερντιν και τον Πίτα Μέλαρκ.

Τα είχαμε καταφέρει! Είχαμε επιβιώσει και οι δύο στο διεστραμμένο τους παιχνίδι. Επαναστατήσαμε, τους ξεγελάσαμε και περάσαμε το μήνυμα που θέλαμε σε ολόκληρη την Πάνεμ. Δεν είμαστε πιόνια της Κάπιτολ και ποτέ μα ποτέ δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να γίνουμε. Ήμασταν και οι δύο ζωντανοί. Αυτό ήταν το μόνο που μας ένοιαζε πλέον. Ήμασταν νικητές. Μαζί. 

Καββαδία Δανάη

Καλή χρονιά!

 

Αγαπητά παιδιά,

Θερμές ευχές για Ευτυχισμένα Χριστούγεννα με λάμψη γύρω μας και μέσα μας!

Απολαύστε τις γιορτινές ημέρες με ξεκούραση και διακοπή της ρουτίνας, όπως σας αξίζει, μετά την προσπάθεια που φέτος λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών αναγκαστήκατε να καταβάλετε.

Μην ξεχνάτε το κοινό μας ταξίδι με "ξεναγό" τη Γιαγιά που πρωταγωνιστεί στο βιβλίο μας...

Λέλα Ζήκου

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και σας ζητάει συγγνώμη, του Φρέντρικ Μπάκμαν

Από τις διακοπές, που ξεκινούν σε μερικές μέρες, αρχίζουμε την ανάγνωση του βιβλίου του Φρ. Μπάκμαν "Η γιαγιά μου σας χαιρετά και σας ζητάει συγγνώμη".

Περίληψη από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Η Έλσα είναι εφτά χρονών και δεν μοιάζει με κανένα κορίτσι της ηλικίας της. Η γιαγιά της είναι εβδομήντα εφτά χρονών και όλοι τη θεωρούν εντελώς παλαβή. Όλοι εκτός από την Έλσα, η οποία είναι σίγουρη πως η γιαγιά της είναι μια ιδιοφυΐα. Έτοιμη για όλα προκειμένου να διασκεδάσει ή να προστατεύσει την εγγονή της. Ακόμη και να διαρρήξει τον ζωολογικό κήπο, να πυροβολήσει με πέιντμπολ ή να φλερτάρει αστυνομικούς. Είναι όχι μόνο η καλύτερη, αλλά και η μοναδική φίλη της Έλσας. Τα βράδια η Έλσα βρίσκει καταφύγιο στις ιστορίες που πλάθει η γιαγιά της για τα έξι φανταστικά βασίλεια, εκεί όπου κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμπεριφέρεται φυσιολογικά.
Όλα αυτά σταματούν ξαφνικά, όταν η γιαγιά πεθαίνει. Έχει αφήσει όμως πίσω της το πιο συναρπαστικό κυνήγι θησαυρού για την Έλσα: ένα σωρό επιστολές, τις οποίες θα πρέπει να παραδώσει στους αποδέκτες τους, ανθρώπους με τους οποίους η γιαγιά είχε συγκρουστεί. Έτσι ξεκινάει η μεγάλη περιπέτεια της Έλσας, χάρη στην οποία θα ανακαλύψει την αλήθεια που κρυβόταν πίσω από τα παραμύθια της γιαγιάς, μιας γυναίκας που πραγματικά δεν έμοιαζε με καμία άλλη.
Ένα πνευματώδες, κωμικό, συγκινητικό και ανατρεπτικό μυθιστόρημα που προτείνει μια διαφορετική ματιά στην καθημερινότητά μας, αλλά και στο δικαίωμα του καθενός να είναι και να ζει όπως επιλέγει ο ίδιος.

Αγώνες πείνας: από τον Θησέα στη Ρώμη και από κει... στη Βόρεια Αμερική

Το πρώτο (και ομώνυμο) βιβλίο της τριλογίας της Suzanne Collins, με τίτλο Αγώνες πείνας, είναι ένα δυστοπικό μυθιστόρημα για εφήβους. Η τριλογία (2008-2010 και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός) περιλαμβάνει επίσης τα βιβλία Φωτιά και Κοτσυφόκισσα. Εξαρχής η πρόθεση της συγγραφέα ήταν να γράψει μία τριλογία, όμως το κάθε βιβλίο διατηρεί την αυτοτέλειά του σε γενικές γραμμές.

Η ιστορία τοποθετείται στο μέλλον στη φανταστική χώρα Πάνεμ (panem, αιτιατική του ουσιαστικού panis=ψωμί στα λατινικά), κάπου στη Βόρεια Αμερική, που αποτελείται από δώδεκα περιοχές διοικητικά υποτελείς μίας μητρόπολης με το σημαίνον όνομα Κάπιτολ (=Καπιτώλιο). Τόσο το όνομα όσο και η οργάνωση της χώρας θυμίζει τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, για να εξασφαλίζουν την ειρηνική συνύπαρξη των πολιτών με τους υποτελείς τους και για να αποφεύγουν τις εξεγέρσεις εναντίον της κεντρικής εξουσίας, φρόντιζαν να εξασφαλίζουν στον λαό σιτάρι (άρτον) και θεάματα, συνήθως αγώνες μονομάχων (η γνωστή τακτική άρτον και θεάματα ή panem et circenses στα λατινικά). Επιπλέον, πολλά από τα ονόματα των χαρακτήρων του βιβλίου, κυρίως αυτών που με κάποιο τρόπο συμμετέχουν στη διοργάνωση των αγώνων, παραπέμπουν σε ιστορικά πρόσωπα της εποχής αυτής (Σίζαρ/Καίσαρας, Σίνα/Κίννας, Πόρσια/Πορκία, Φλάβιος, Οκτάβια, Κάτο/Κάτωνας κ.ά.).

Περισσότερες πληροφορίες για τις αναλογίες με τη Ρωμαϊκή εποχή και για τα ονόματα χαρακτήρων του βιβλίου με λατινογενή προέλευση μπορείτε να δείτε στα άρθρα του John Cunningham στο blog της εγκυκλοπαίδειας Britannica, Bread and Circuses: The Hunger Games and Ancient Rome και What's in a Name in The Hunger Games.

Η βασική ιδέα του βιβλίου πάντως, όπως το έχει ομολογήσει και η ίδια η συγγραφέας, πηγάζει από τον μύθο του Θησέα και τη συνάντησή του με τον Μινώταυρο. Οι Αθηναίοι ήταν υποχρεωμένοι κάθε εννέα χρόνια να στέλνουν στον βασιλιά Μίνωα (ως "φόρο" για τον φόνο του γιου του του Ανδρόγεω) επτά άοπλα αγόρια και κορίτσια, τροφή για τον Μινώταυρο. Σύμφωνα με τον μύθο ο Θησέας φέρεται να προσφέρθηκε να πάει στην Κρήτη και πέτυχε το ακατόρθωτο, σκότωσε τον Μινώταυρο και βγήκε από τον Λαβύρινθο με τη βοήθεια της αγαπημένης του Αριάδνης. 

Αντίστοιχα, η Κάτνις και ο Πίτα, δύο έφηβοι από τη 12η περιοχή, την πιο φτωχή και παραμελημένη από όλες, παίρνουν μέρος στους ετήσιους Αγώνες Πείνας, που διοργανώνει η Κάπιτολ. Είκοσι τέσσερις συμμετέχοντες, οι "φόροι", ένα αγόρι και ένα κορίτσι από κάθε περιοχή, αγωνίζονται να επιβιώσουν εξοντώνοντας όλους τους ανταγωνιστές τους και με έπαθλο την εξασφάλιση μιας άνετης ζωής. Οι Αγώνες μεταδίδονται ζωντανά από την τηλεόραση, σαν ριάλιτι σόου, και έχουν μεγάλη θεαματικότητα. Η επιλογή των "φόρων" γίνεται με κλήρωση, όμως η Κάτνις, αν και δεν κληρώνεται, προσφέρεται εθελοντικά να πάρει τη θέση της μικρής της αδελφής, για να την προστατέψει. Τα δυο παιδιά προετοιμάζονται και παλεύουν για το αδύνατο: να υπερνικήσουν όλα τα εμπόδια και τους πολύ καλύτερα εφοδιασμένους αντιπάλους τους και να βγουν νικητές, με μόνο βοηθό την αγάπη (του Πίτα για την Κάτνις και της Κάτνις για τη ζωή).

Η τριλογία έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε το τελευταίο βιβλίο της Κόλινς με τίτλο Η Μπαλάντα των αηδονιών και των φιδιών, που αποτελεί prequel της τριλογίας και μας μεταφέρει αρκετά χρόνια πριν.

The Hunger Games, το trailer της 1ης ταινίας:

Όμιλος σε καραντίνα

Η νέα σχολική χρονιά βρήκε το δυναμικό του Ομίλου μας ανανεωμένο αλλά και με πολλές σταθερές παρουσίες. Η δύσκολη συγκυρία που μας κρατάει έγκλειστους και σε φυσική απόσταση πάντως δεν είναι ικανή να μειώσει την όρεξη όλων μας για λίγη καλή λογοτεχνία. Για τον ερχόμενο μήνα διαβάζουμε και συζητάμε τους Αγώνες Πείνας (τόμ.Ι) από την ομώνυμη τριλογία της Suzanne Collins, που επιλέχθηκε με ηλεκτρονική ψηφοφορία των μελών.

Καλή ανάγνωση!

Καλό καλοκαίρι!

Καλό καλοκαίρι και ξένοιαστες διακοπές, πάντα με βιβλία στις βαλίτσες σας!

Και ραντεβού πάλι τον Σεπτέμβρη...

Αναστάσιμες ευχές

Αγαπητά παιδιά,
ας σας ευχηθώ για το Πάσχα με τον τρόπο του Ελύτη από το "Ημερολόγιο ενός Αθέατου Απριλίου":
«Σου ‘ρχεται να πετάξεις ψηλά κι από κει να μοιράσεις δωρεάν την ψυχή σου»

 Έτσι εύχομαι να αισθανθείτε φέτος κι ας μην είναι κανονικές οι συνθήκες, να μοιράσετε τον καλύτερο εαυτό σας στα αγαπημένα σας πρόσωπα και να λάβετε την αγάπη τους...
Φιλιά πασχαλινά και νοερά!

Λέλα Ζήκου

Κοντά στις ράγες

                    

Τις ράγες που οδηγούν σε μια καινούργια ζωή κοιτάει κάθε μέρα από το παράθυρό της η δεκάχρονη Σάσα. Το Κουκούτσι, όπως τη φωνάζει ο πατέρας της, αναζητά απαντήσεις σε χιλιάδες ερωτήματα που ξεφυτρώνουν κάθε λίγο και λιγάκι σαν μανιταράκια στο κεφάλι της. Ποιός θα της λύσει τις απορίες; Η μαμά της δεν έχει πολλή υπομονή για εξηγήσεις. Μόνη της ελπίδα ο πατέρας της που την ακούει προσεκτικά και στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του της εξηγεί όσα εκείνη διψάει να μάθει. Ο Σουσάμης - έτσι τον φωνάζει η κόρη του - είναι γιατρός και δε διακρίνει τους αρρώστους σε πλούσιους και φτωχούς, ούτε σε Ρώσους και Πολωνούς ή Εβραίους. Με αυτές τις αξίες μεγαλώνει η Σάσα στην προεπαναστατική Ρωσία καταφέρνοντας να υψώσει το ανάστημά της στην αδικία και να μάθει τι σημαίνει να είσαι αληθινός ήρωας.

Ένα πολύ συγκινητικό αλλά και με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ βιβλίο που σας προτείνω να διαβάσετε ανεπιφύλακτα.

Ένα παιδί από το πουθενά...

Το τελευταίο βιβλίο που επιλέξαμε ως ανάγνωσμα του Ομίλου τυχαίνει να είναι και το τελευταίο και έσχατο εφηβικό μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη. 

"Με λένε Ίκαρο Λαμπρίδη και μένω στο Παγκράτι στην οδό Δικαιάρχου με την οικογένειά μου. Η οικογένειά μου είναι η θεία μου, η Ελένη-Ιοκάστη Καποδίστρια, το Αγόρι κι εγώ. Είμαι δέκα χρονών. Την ιστορία της οικογένειάς μου τη μαθαίνω κάθε Πέμπτη, όταν έρχονται οι φίλες της Ελένης-Ιοκάστης να παίξουν μπιρίμπα. Κάθονται στο καθιστικό γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι και παίζουν μιλώντας ασταμάτητα. Ακούω τη θεία μου να λέει στις φίλες της: «Από πού βρέθηκαν αυτά τα ξανθά μαλλιά; Κανείς στο σόι μας δεν είχε. Θαρρείς κι αυτό το παιδί ήρθε από το πουθενά». Ώρες ώρες το πιστεύω κι εγώ πως ήρθα από το πουθενά."

Η Άλκη Ζέη γράφει με τη φωνή ενός παιδιού και αφηγείται την περιπέτεια του να μεγαλώνεις σήμερα. Μπορεί η λύση που αναζητά ο μικρός της ήρωας να κρύβεται από απλούστερα πράγματα; Μπορεί ο κόσμος να εξημερωθεί;

Από το site των εκδόσεων Μεταίχμιο

Ένα παιδί από το πουθενά, ένας έφηβος χωρίς γονείς, χωρίς ενδιαφέροντα ή χόμπι και με ελάχιστους φίλους, που προσπαθεί να ανακαλύψει τη θέση του στον κόσμο με οδηγό του τον Μικρό Πρίγκιπα και τον Νέσμπο, βρίσκει στον δρόμο του έναν άνδρα που έρχεται από κάπου αλλά δυστυχώς κατέληξε στο πουθενά, έναν άστεγο - μία γνωριμία που θα αλλάξει τη ζωή του.

Ανάμεσα σε πολλά άλλα σοβαρά ζητήματα που θίγει η συγγραφέας στο βιβλίο (όπως, ενδεικτικά, η σημασία της οικογένειας για τα παιδιά, η σχέση δασκάλων-μαθητών, ο σχολικός εκφοβισμός, η φιλία, η ενσωμάτωση των προσφυγόπουλων στην ελληνική κοινωνία, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου), δύο σημαντικά θέματα αναδεικνύονται μέσα από τη συνάντηση των δύο φαινομενικά αταίριαστων ηρώων, του Ίκαρου και του θείου Νώντα: 

• όσο επώδυνη κι αν είναι η αναζήτηση ταυτότητας και ενός τόπου ν' ανήκει κανείς, στο μεταίχμιο παιδικής ηλικίας και εφηβείας, άλλο τόσο σίγουρο είναι ότι με λίγη αγάπη όλοι βρίσκουν τον δρόμο τους και
• η πραγματική αγάπη δεν είναι μία θεωρητική σύλληψη ή ένα ιδεαλιστικό συναίσθημα, αλλά συνίσταται σε πράξεις που δείχνουν αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο και αποτελούν συνειδητή στάση ζωής.

Τροφή για σκέψη (και όχι μόνο...)

• Όταν η Άλκη Ζέη συνάντησε τον Τζο Νέσμπο και έγραψε το "Ένα παιδί από το πουθενά" της Ειρήνης Ορφανίδου (Huffington Post)

• Η Άλκη Ζέη, το νέο της βιβλίο και ο Τζο Νέσμπο (βίντεο)

• 8 πράγματα που μας έμαθε ο "Μικρός Πρίγκιπας" για τη ζωή (από τη Νάνσυ Κωστακοπούλου) 

• Μικρός πρίγκιπας / Μάριος Φραγκούλης (τραγούδι)

• Ο άστεγος, σύντομο διαφημιστικό φιλμ της ταϊλανδέζικης τηλεόρασης

• Momentos / Στιγμές, φιλμ μικρού μήκους (Πορτογαλία)

• Κιτ: Ντετέκτιβ σε δράση, ταινία του 2008 (σειρά: American Girl), με πρωταγωνίστρια ένα κορίτσι κατά την περίοδο της Μεγάλης Οικονομικής Ύφεσης του 1929 στην Αμερική (trailer)

2020 και άλλες τόσες αναγνώσεις

Μου φτάνει που ξέρω να διαβάζω, γιατί έτσι μαθαίνω αυτά που δεν ξέρω, ενώ όταν γράφεις, γράφεις μόνο αυτά που ξέρεις ήδη.

Ουμπέρτο Έκο, Ιταλός συγγραφέας

Δεν υπάρχει άλλος τόπος όπως εις την Ελλάδα δια την οποίαν εγράφησαν τα περισσότερα βιβλία και όπου διαβάζονται τα ολιγότερα.

Δημήτριος Καμπούρογλου, Έλληνας γνωμικογράφος

Και η διάσημη διαπίστωση του αυστριακού Ψυχιάτρου Ζίγκμουντ Φρόιντ:

Τι πρόοδος! Τον Μεσαίωνα θα με καίγανε στην πυρά. Τώρα, καίνε στην πυρά τα βιβλία μου.

 

Το μεγάλο αντίο

Χθες 27 Φεβρουαρίου 2020 απεβίωσε η μεγάλη αυτή Ελληνίδα συγγραφέας, Άλκη Ζέη (15-12-1923 έως 27-2-2020)αφήνοντας πίσω  της ένα έργο αξιοθαύμαστο και αξιέπαινο τόσο από την κοινή γνώμη όσο και από τους κριτικούς. Το έργο της ξεκινάει από το 1963 όπου ενώ βρισκόταν στην Μόσχα ως πολιτικός πρόσφυγας έγραψε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία της εφηβικής λογοτεχνίας "Το καπλάνι της βιτρίνας" το οποίο πρόκειται για την αυτοβιογραφία της. Άλλα σημαντικά έργα της είναι:

• Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου
• Η Αλίκη στη χώρα των μαρμάρων
• Ο θείος Πλάτων
• Με μολύβι Faber ( νούμερο 2)
• Η μωβ ομπρέλα
• Κοντά στις ράγες
• Γατοκουβέντες
• Ο Ψεύτης Παππούς
• Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της
• Μια Κυριακή του Απρίλη

Έτσι ως όμιλος φιλαναγνωσίας αποφασίσαμε να αφιερώσουμε την πρόσφατη ανάγνωση μας του βιβλίου της "Ένα παιδί από το πουθενά" στην μνήμη αυτής της ένδοξης συγγραφέως που με τα βιβλία της μεγάλωσε γενιές και γενιές παιδιών  

2020 και άλλες τόσες αναγνώσεις...

2020 και άλλες τόσες αναγνώσεις...

Αγαπητοί/ές φιλαναγνώστες/ριες και συν-αναγνώστες/ριες,

στην πρώτη μας για τη νέα χρονιά συνάντηση, μοιραστήκαμε 2020 εγκάρδιες ευχές και δεσμεύσεις για άλλες τόσες αναγνώσεις βιβλίων κατά το άμεσο μέλλον. Η περιήγηση στο διαδίκτυο, αλλά και οι δικές σας προτάσεις, μας οδήγησαν στην ακόλουθη λίστα βιβλίων, δομημένη με βάση τις προτιμήσεις σας:

-        Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, Ο χορός του μαύρου πελαργού

-        Martin George, Game of Thrones - Παιχνίδι του Στέμματος

-        Βασίλης Παπαθεοδώρου, Το ημερολόγιο ενός δειλού 

-        Άλκη Ζέη, Ένα παιδί από το πουθενά

-        Πολυχρόνης Κουτσάκης, Δεν είσαι εδώ

-        R.J. Palacio, Το θαύμα

-        Βασίλης Παπαθεοδώρου, Οι εννέα Καίσαρες 

-        Λίνα Λυχναρά, Διπλό χτύπημα

-        Πηνελόπη Δέλτα, Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου

-        Αργυρώ Πιπίνη, Η Αλίκη στην πόλη

-        Αλεξάνδρα Μητσιάδη, Ξυπόλυτοι ήρωες

Ξεκινάμε λοιπόν με το πρώτο στη σειρά κοινό μας ανάγνωσμα. Εννοείται ότι η λίστα παραμένει ανοιχτή σε κάθε είδους τροποποίηση-επικαιροποίηση…

    Σας προκαλώ μάλιστα να αναζητήσετε και να αναρτήσετε στο ιστολόγιό μας σπουδαίες φράσεις  που έχουν ειπωθεί σχετικά με το «βιβλίο». Κάνω την αρχή με την περίφημη διαπίστωση του Μαλλαρμέ:

«Ο κόσμος φτιάχτηκε για να καταλήξει σε ένα ωραίο βιβλίο»,

καθώς και τον διάσημο στίχο του Μαγιακόφσκι:

«Ένα βιβλίο για μένα, ο κόσμος όλος».

Ανυπομονώ για τη δική σας ανταπόκριση!